Okoń (Perca fluviatilis)

Okoń (Perca fluviatilis)

Wyłania się z krzaczorów.

ang. European perch

 

Głębokość: do 30 m, zwykle na 3-4 m

Wielkość: do 60 cm, zwykle około 25 cm, waga do 4 kg

 

Wygląd:

Ciało okonia jest mocno wygrzbiecone, bocznie spłaszczone. Pysk tępo zakończony szerokim, końcowym otworem gębowym, którego tylna krawędź sięga do oka. Spiczasto wyciągnięte w tylnej części wieczko skrzelowe zakończone ostrymi kolcami. Górna krawędź pokryw skrzelowych  jest ząbkowana. Całe ciało pokryte małymi, mocno osadzonymi, ktenoidalnymi łuskami.

 

Ubarwienie ciała jest zmienne, zależne od miejsca jego występowania (osobniki żyjące w płytkich prześwietlonych wodach są bardziej jaskrawo ubarwione od tych żyjących w ciemnych, głębokich wodach), najczęściej zielone z żółtym odcieniem lub zielonawoniebieskie z poprzecznymi ciemnymi smugami na bokach i grzbiecie (od pięciu do dziewięciu) oraz białym lub wchodzącym w czerwonawy brzuchem. Pierwsza płetwa grzbietowa jest zazwyczaj szara a na jej końcu występuje charakterystyczna ciemna plama. Druga płetwa również szara ma wyraźny żółty odcień. Płetwa piersiowa w kolorze żółtawym, ogonowa, odbytowa i brzuszna w pomarańczowoczerwonym (czerwonawy). Samce są jaskrawiej ubarwione.

 

Okoń (Perca fluviatilis)

Samotny wędrownik.

Okoń (Perca fluviatilis)

Na zielonej trawce.


Występowanie:

 

Szeroko rozpowszechniony w wodach niemal całej Europy. Nie występuje jedynie w północnej Norwegii, Szkocji i na Półwyspie Pirenejskim, w południowych i środkowych Włoszech, zachodniej części Półwyspu Bałkańskiego oraz na Peloponezie. Występuje również w zlewisku Morza Arktycznego. W drugiej połowie XIX wieku zaaklimatyzowano go także w Australii i na Tasmanii. Dość łatwo rozprzestrzenił się również w dorzeczu Amuru, gdzie został sztucznie wprowadzony w 1919 roku.

 

Na terenie Polski występuje  niemal we wszystkich wodach śródlądowych, zarówno w rzekach, jeziorach, jak i zbiornikach zaporowych. Zasiedla również akweny słonawych zalewów przymorskich oraz przybrzeżne wody Bałtyku. Jest gatunkiem wymagającym sporej zawartości tlenu w wodzie.

 

Występuje w wodach do 1000 m n.p.m., zarówno w płynących jak i stojących a także w słonawych wodach przybrzeżnych w estuarium rzek. Młodsze osobniki często tworzą ławice, starsze żyją w niewielkich grupach bądź samotnie.

 

Ryba ta ma niezbyt pochlebną przypadłość, jest bestialskim kanibalem z lubością pożerającym swoich bliskich.

2 komentarze

  1. Dzień dobry

    Zaintrygowało mnie zdjęcie „Samotny wędrownik”. Chciałabym skontaktować się z jego autorem. Czy mogłabym prosić o podanie e-maila do autora fotografii?

    Pozdrawiam

  2. Odpowiedziałem Pani na e-mail.

Masz coś do powiedzenia? Napisz komentarz!

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola wymagane są oznaczone gwiazdką *

*

Nurkowości

Polak zginął podczas próby ustanowienia rekordu świata
„To był mój dzień” – wywiad z Jarkiem Macedońskim, rekordzistą świata
Orzeł. Ostatni patrol – rozpoczęto zdjęcia do filmu o legendarnym okręcie
Garda: Polak przygotowuje się do pobicia rekordu świata
The Cave – zapowiedź filmu o akcji jaskiniowej w Tajlandii
Irlandia Donegal: śmiertelny wypadek nurkowy Polaka
Nurkowie Czarnobyla – historia trzech, prawdziwych Bohaterów
USA: udana akcja ratunkowa nurka uwięzionego w jaskini
Attersee: wypadek polskich nurków na Ofen
P jak PLASTIK – nowy znak nurkowy

Na wesoło

Żółw w komorze hiperbarycznej

Co to za zwierzę?

Morszczuk (Merluccius merluccius)

Jaka to roślina?

Hydrocharis morsus-ranae (Żabiściek pływający)

Strefa sympatyka

Zaloguj się

Nurkowy Newsletter

Nurkowanie to Twoja pasja?
Chcesz poznawać tajemnice podwodnego świata?
Wstąp do grona sympatyków Jolly Diver już teraz.
Wystarczy tylko jedno kliknięcie!

Scroll To Top